İş başında 32

Sunular kurbanısın sen.
Hicivlerin öfkesi, sandığımın boş sesi.
Var ettiğim herşeyin yok olduğu bir kentsin sen.

Sessizliğinde boğulan
boğulurkende hırıltı ve gürültüler çıkartan, anlamsızca.
O kadar alışılmış ölümlere , dönüp bakılmıyor bile.


İçindeyiz diye bahsettiğimizi düşündük mü hiç?
Hayal mi veya hayat fark ettik mi küçük bir ses oyunu olduğunu ?

Lakin şimdi sessizliğini defalarca bölen
ama şimdi susan bir ülkesin.
Eskisi gibi değil hiç birşey.


Sabah kalkışım ile baş kaldırı mı engellerin sahiplerine ?
Yoksa bir tür kölelik mi , kabullenip te yaptığım?

Suyumu içişim özgürce, yoksa kölece ne fark ederki ne sandığım ?
Merakım, isteğim mi yoksa körüklenen ihtiyacım mı kandırdığım ?

Kendimi ne sandığım ?
Kimlere denk olduğum?

Kimlerin bana denk olduğuna aldanması.
Yoksa hepsi mi bir kumpanyanın harikası ?

Hayat ya da hayal..

Sen ne renksin?
Ne renk olmk istiyorsun ?

Değişken

Sürekli değişkenlik gösteren bireyler olmaya birbirimizi itiyoruz.
Kendimizi beğendirmek ve dışlanmamak adına ya kendimizi saklıyoruz ya da farklı gösteriyoruz olduğumuzdan.

Bu o kadar işlemişki topluma , önüne geçecek birşey yok.

Yalanları yaşamaya başlamışız hir farkında olmadan ya da
umursamadan.

Beklentilerimizi bir kenara bırakmaktan bahsetmiyorum lakin bu rekabet ortamında birbirimizi doğru tanıyormuyuz  onu merak ediyorum.

Yapılanlar ile söylenenler tutmuyor, bunları bile dert etmiyoruz.


Tek bildiğim şey var o da bünyemin bunu kabul edemediği..