Değişken...

Düşünüyorum ...

Zaten düşünmekten başka ne yapabilirim ki ?

Birtek beynim özgür, onuda fikirlerimi zehirleyerek yorgun düşürüyorlar.
Tutsak almak, ele geçirmek hatta kontrol altına almak...

Amaçları bu....

Değişen ne peki ?

Savaşımız neye ise değişende o...


Daha birkaç gün önce hissettiklerim ile şimdi hissettiklerim arasındaki bu müthiş farkın mimarı kim ?

Nedir beni önce umutsuzluğa düşüren , sonra hayatıma dokunan ?
Kalbimi buzlara gömerken birden bire alevler içinde bırakan nedir ?

Duygularımın şiddetimi? Karşımdakinin aklı ve insafsızlığı mı ?

Benim savaşım mı ?
Ben ne kadar çaba sarfetsemde ya duygularıma yenilirim yada aklıma...

Değişen ne ki ?

Asıl kötü olan beni bu derece kör etmiş olması.

Aşk kör olmak değilmidir ki ?

Soğuk

Uyuşturur insanı., hissiz olursun.
Sanki gücünü alır , isteksizleştirir.
Kendini gergin ve atakta hissedersin , seni harekete zorlar.

Şimdi farkediyorumda soğuk olmak en iyisiymiş.
Katı olmak, titremek ama vazgeçmemek.
Dayanıklılığın son raddesine zorlamak, güçlenmek ve devama zorlanmak.

Hayatta kalmak ve bu süreyi uzatmak .....

Soğuk , içimi ısırıyor, dik tutuyor.
hissizleştiriyor, hatta unutturuyor.

Ne dağlıyorum, ne tütün basıyorum..

Üşüyorum , sadece üşüyorum ...
Karanlıkta , tek başına ve

üşüyorum....

Belki yıllar geçecek , belki ömür bitecek.

Hep aynı kalacağım..

aynı, sabit ve


Donuk...