Korku..

Yer etmiş içinde.
Belkide nasırlaşmış.

Yinede acıyor bastırdıkça üzerine
Sen ne kadar sevdiğim deyip yaslasanda başını.

Ne kötü ki insanı yöneten korkuları, içi ile bedenini öldürende.

Ayrı koysanda yazısını,
almadığı yollar için sevemezsin kendince.
Çünkü hepsi sence birdir, şimdi geçmesede elbet geçecektir.

Peki bilirmisin ne kadar yaralar ?
Önden aldıklarınla ardından ne kadar kovalar ?

Hayatın içinden senin gibi onu daha ne dağlar ?
Hem vurduğun yerden daha, ne kadar daha kanar ?

Ölmeden önce öldürüyorsun artık farkındamısın ?

Hayatı yaşıyorsan ,?
Umuda inanıyorsan?
Beklentilerini yeşertiyorsan?

Karşındakinin de yaşadığını bileceksin.

Kalbi olduğunu, yaşadığını ,sevdiğini , bileceksin.

Kırılabileceğini bileceksin.

Ve ona göre söyleyeceksin" Seni seviyorum" cümlesini.

Gücün yoksa hiç yeşetmeyeceksin.

Hem sende bilirsin tohumada yazık, belleyene de...

Farklı olsada, güvenilir olsada, asla fark etmeyecek.

Çünkü sen onun farklı olduğunu son nefesinde fark edeceksin..

Değişken...

Düşünüyorum ...

Zaten düşünmekten başka ne yapabilirim ki ?

Birtek beynim özgür, onuda fikirlerimi zehirleyerek yorgun düşürüyorlar.
Tutsak almak, ele geçirmek hatta kontrol altına almak...

Amaçları bu....

Değişen ne peki ?

Savaşımız neye ise değişende o...


Daha birkaç gün önce hissettiklerim ile şimdi hissettiklerim arasındaki bu müthiş farkın mimarı kim ?

Nedir beni önce umutsuzluğa düşüren , sonra hayatıma dokunan ?
Kalbimi buzlara gömerken birden bire alevler içinde bırakan nedir ?

Duygularımın şiddetimi? Karşımdakinin aklı ve insafsızlığı mı ?

Benim savaşım mı ?
Ben ne kadar çaba sarfetsemde ya duygularıma yenilirim yada aklıma...

Değişen ne ki ?

Asıl kötü olan beni bu derece kör etmiş olması.

Aşk kör olmak değilmidir ki ?