Ne var, ne yok

Elimin tersi ile itesim var.
Ne içim istiyor, ne dışım uyuyor.
Yorgun düşmüş kollar gibi
kopupta düşesim var hayattan.
Destek almak bile zor geliyor.

Neşeli günler şarkısı bana göre değil.
Güneşin altında keyif ile oturmakta.
Takım elbise giymek bana göre değil.
Susup oturmakta.

Düşünmeliyim, üretmeliyim.
Kendi gücümü kendim beslemeliyim.
Hiç göbeğim olmamış gibi izsiz,
Hiç zayıflığım olmamış gibi yaşsız,
Hiç kırılmamış gibi kalpsiz olmalıyım.

Yanlış yöne baktığımı hissediyorum.
Yanlış yöne gittiğimi hissediyorum.
Yanlış yönde olmaktan nefret ediyorum.

Sürüklenmek yok.
Sadece dimdik yükselmek var.

Karşı olarak ....

Olur mu ?

Yüreğinin kıvılcımları gibi değil.
Göğüsünde yer alan atışlar ateşlere denk değil.
Nefeslerin sadece nabızlarına eş değil.

Kalbinle ben, canınla sen ne isen
ayrılıkla yokluk, açlıkla hasret öyle kol kola.

İşte
sen ve ben orada yatıyoruz

Usulca.

Belkide diğerleri için umarsız
ama kızılca kıyametlerin sonunda
hiç hatırlanmayacak şekilde değil.
Aşıkların mezarımızı ziyatet edeceği türden de değil.
Ne bir türbe nede bir anıt olacak üzerimizde.
Sadece hatırlanacağız.

Belkide bizim olduğumuz bile bilinmeden...