Harflere bakıyorum.
İçimden geçenleri dışa vurmak için yol aranıyorum.
Her kelime bir düzleme açılıyor ve ben
farklı kelimeleri birbirine iteliyorum
farklı düzlemlere geçmek için.

Hani derya birinin sözü , kuş misali..
Gidişini değilde bakışını arıyorum kuş olmanın.
Gideceğini görmeden alacağını düşünmek...
Kayıp hissediyorum böyle .
Birtek ben miyim böyle hisseden ?

Kaybımı hissetmek , yola olan kaybımı.
Açlığımı hissetmek , varacağım olana açlığı.
Güçsüzlüğümü hissetmek, sevmek.
Birtek ona güçsüz hissetmek.

Korkuyorum....


Çünkü birtek ona yeniliyorum...



Ölümün yüzü öyle olsa , korkarmıydım ?

Düşünmezdim .
Düşünmekten bir süre önce vazgeçmiştim.
Belki herşey doğru yapmamıştım
Belki yapmıştım ama doğru yerde ve doğru zamanda değildim.
Sebep,sonuç,çaba ... hepsi neler olursa olsun değiştirmedi.
Birtek ben değiştim.
Vazgeçtim.


Vazgeçtim ya...
Sanki ilahi komedya bu sefer benim üzerimde dönüyordu.
Kader yada yaratan ki kaynak aynı ....
Bana son anda bir oyun daha oynadı.


Şimdi kabullendiğim bu hayat
edindiğim izlenim ve körelmiş beklentilerim
hepsi bir anda değişime uğradı.

Kabullenmelimiyim bu yeni durumu ?
Tam kaderimi bellemiştim.
Bu iyi mi ?
Yoksa kötü mü ?

Ya yine zarar görürsem ?